Hij was nog helemaal niet af, deze tekening voor mijn tweede eigen boek.

Hoofdpersoon Sammie fietst  wel al fanatiek over de spoorbrug, zoekend naar haar knuffel,
maar kijk, dat rechterdeel van de tekening ligt er nog kaal en onsamenhangend bij.

Over het linkerdeel ben ik dik tevreden, vooral over de diepte die is ontstaan.
Nu moet ik zorgen dat die brug in de rechterkant niet opgaat in het treinstation en de perrons, die ik nog ga tekenen.
Die liggen lager, en dat moet je wel zien.

Dat kan bijvoorbeeld door het perspectief, de kinderen worden relatief kleiner dan de vrouw met rollator.


En het treinstation wordt nog weer kleiner, perspectivisch.
Leuk, ik ga voor het station weer ‘es knippen uit tijdschriften.
Een stationsklok, raampjes, en dan kijken wat goed past.

Wat een gepriegel om het zo klein te krijgen…

….maar wat wordt het leuk, al zeg ik het maar even zelf.

MEER DIEPTE
Ik denk dat ik het station verder grijs maak. Even kijken hoe dat uitpakt.
Combineert mooi met het rode. Maar het donkere grijs zorgt er ook voor dat iets verder weg lijkt, door een lichte kleur -zoals de brug- komt het meer naar je toe.

Oftewel: diepte.

Het fijne deel komt nu, al die lollige details die ik toe kan passen, en al tekenende verzin.
Paarden die een luchtje scheppen, automobilisten die wachten tot de trein verder gaat,

…mannetjes die de trein wassen,
en voor de samenhang teken ik een tegelpatroon op de grond.
Daardoor krijg je contrast met de brug die geen tegelpatroon heeft.

Kijk maar!

Diepte zat, en een ingewikkelde klus geklaard!
De vijfde tekening voor mijn zoekboek is finito.

Opmerkingen, vragen?
Leuk, reageren kan hieronder.