Vertel me:
Mooie vraag toch?
Ik kreeg een nieuwe site voor illustratoren onder ogen, De gumclub.
Hij is door 3 illustratoren opgezet, en daar wordt deze vraag gesteld.
‘Is er een tip, opmerking, advies dat jou een andere kant opstuurde?’
Mij schoot meteen dit te binnen:
VERHAAL VAN EEN MISLUKKING
Ik maakte mijn allereerste eigen prentenboek, 10 jaar geleden, ‘Wout wil niet’.
Uiteraard was ik dolblij met dit boek, dat óók nog door de gerenommeerde uitgeverij Gottmer werd uitgegeven.
Hoe trots ik ook was op dit boek, het verkocht niet.
En ja hoor, na één of twee jaar werd het uit de handel gehaald.
HET ADVIES
Een paar maanden later mailde Marieke Spaans, redacteur bij Gottmer, mij.
Iets wat ze helemaal niet hoefde te doen, het leed was geleden, het stof was alweer afgeborsteld.
Zij vermoedde waaróm het boek niet goed verkocht: mijn illustratie-stijl was nogal wollig.
En de mode was -en is nog steeds wel- grafisch. Dus: heldere, strakke kleurvlakken en lijnen.
Niet zoals ik werkte, schilderend.
Met licht en schaduw, en een duidelijke verftoets.
Of ik het leuk vond of niet, hoog sprong of laag sprong, zo zat het.
Ineens realiseerde ik mij dat ik dus totaal op de verkeerde weg zat.
Mijn illustratie-stijl was ‘uit’.
Dat is hartstikke moeilijk kan ik je vertellen. Maar het roer moest echt om.
Dus dat werd hard “AUW! @#*@G*” roepen,
veel zoeken, mijn neus stoten,
weer “AUW! @#*@G*” roepen en doorgaan.
Maar ik ben Marieke Spaans dankbaar dat ze mij deze uitermate vervelende boodschap bracht.
Ik leef nog, bén inderdaad anders gaan werken, tot mijn eigen grote tevredenheid.
Al is die tevredenheid vaak maar tijdelijk.
Nu ben ik natuurlijk enorm benieuwd:
Het hoeft helemaal niet een advies op tekengebied te zijn, welnee. Welke waardevolle tip kreeg jij?
Waardoor ging jij iets veranderen in je werk, je liefdesleven, je stijl van opvoeden of…?
Ik waardeer het erg als je je verhaal doet, laat je horen!
Reageer hieronder.
10 reacties. Plaats een nieuwe
Deze tip:
niet te veel denken maar DOEN!
Jaaa, goeie. Actie in de taxi.
Vraag aan goede vrienden wat je blinde vlek is. Ontzettend eng, maar als ze eerlijk (durven te) antwoorden, kan dat echt waardevol zijn.
Klopt! Heel nuttig. Ik vraag bijna altijd aan mijn gezinsleden wat ze van iets vinden.
Ook heb ik onlangs met een andere illustrator een beoordeelsessie gehad waarbij we afspraken elkaar eerlijk de waarheid te zeggen. Eng ja, maar erg waardevol inderdaad.
Poeh hee, ik vind het nog al wat hoor, je stijl veranderen omdat deze ‘niet meer hip is’.
Het werk van bijvoorbeeld Marit Törnqvist is ook ‘wollig’ met een duidelijke toets. Waarom werkt dit bij haar wel en bij jouw boek niet?
Voor mij ook een vraag. Marit Tornqvist heeft/had al een naam opgebouwd, misschien scheelt dat?
Wat uit deze blog niet helemaal naar voren komt, is dat het ook goed is om eens een duw in een andere richting te krijgen.
De vraag is wel of je vanuit commercieel oogpunt je stijl moet veranderen.
Ik had juist ook ermee door kunnen gaan, soms lukt het dan tóch, uiteindelijk.
Maar ik was er ook wel klaar voor om andere dingen te proberen.
Ik ontdekte de afgelopen jaren dat iedereen ‘maar wat doet’. Volgens mij komt deze van jouzelf Marijke, in een podcast met Irene Cecile. Het bleek zo ontzettend waar te zijn dat ik er keihard om gelachen en gejankt heb, haha. Ik zie mezelf als vrij nuchter en niet makkelijk van haar stuk te brengen, toch bleek ik mensen en kunstwerken veel te veel op een voetstuk te plaatsen. Ik ben blij met de les ^_^
Zei ik dat?? Haha, wat een wijze les! Maar het is wel waar. Ik zet trouwens zelf mensen en hun kunst ook op een voetstuk, ik weet niet of dat ooit weggaat. Het is wel minder geworden, zie mijn uitspraak 😉
Ik denk trouwens dat sociale media er ook aan bijdragen, alsof het allemaal vanzelf gaat. NOT!
Het beste advies dat ik ooit kreeg, was van het opperhoofd van diverse uitgeverijen onder één paraplu, die me adviseerde om een keuze te maken. Dus niet allemaal verschillende soorten boeken schrijven voor diverse soorten leeftijden, maar één genre/doelgroep kiezen, en niet zo divers in de weer blijven. Daar heb ik eens stevig over nagedacht en kwam tot de conclusie dat je in het leven in feite alleen maar kunt kiezen voor jezelf. Nu wil het geval dat ik een vrij divers mens ben, en ik beroepsmatig ook diverse kanten op ben geschoten. Hoe zou ik dan binnen mijn beroep als schrijfster kunnen kiezen voor één genre, en één doelgroep? Dat heb ik dus ook niet gedaan. Ik heb gekozen voor mezelf, inclusief al mijn diversiteit. Het heeft daardoor tamelijk lang geduurd voordat ik wat zichtbaarder werd (want wat niet in een hokje past, is lastig te ‘positioneren’), maar wat ben ik nog steeds blij dat ik die keuze heb gemaakt.
Wat een mooi advies. Van die uitgever (directeur?) eerst, en dan nu jouw advies om het in de wind te slaan.
Of het eigenlijk anders te interpreteren.
En bij jou werkt het!
Ik ga hier zelf ook even diep over nadenken.