De vorige keer eindigde ik in chaos,
met deze halve, onoverzichtelijke tekening voor mijn nieuwe boek,
over Sammie die haar knuffel zoekt.
En dat terwijl de tekening nog véél voller moet worden, waaronder met dit mannetje, dat op iedere pagina terugkomt:
Voordat ik begin aan een illustratie heb ik een bepaald beeld in mijn hoofd.
En dit is dus NOG NOOIT werkelijkheid geworden.
Het beeld wordt soms slechter, het wordt soms zelfs beter, maar altijd, altijd heel anders.
HELP
Ook weet ik vaak na eventjes werken aan een tekening niet goed hoe ik nou verder moet.
Aan beide zaken ben ik gewend, na een tijd vertwijfeld staren weet ik inmiddels: gewoon doorrrr. Stapje.Voor.Stapje.Voor.Stapje.
Nu ga ik bijvoorbeeld lekker knippen, losse elementen waar ik nog mee kan schuiven, zoals de duiventil.
Uit het Schotse boek knip ik vensters en stukken muur,
en gebruik ze in de achtergrond.
Ik teken steegjes, theedrinkers, bijenkorven op een dak, een schoenenzaak, en een fietsend mevrouwtje past er ook nog wel bij,
en dan kijk weer hoe het ervoor staat. Nou! Best goed al, al zeg ik het zelf!
Er mag alleen iets meer focus komen.
Met groen en zwart potlood teken ik de straatjes donkerder zodat ze meer één geheel vormen, en zodat het lichte pleintje eruit springt.
Jaja! He lekker zeg, het is me gelukt. Het is druk, maar toch niet te heftig, vind je wel?
Ik weet al niet eens meer welk beeld ik eerst in mijn hoofd had, dit is precies goed zo.
Heb jij dat ook, dat iets creatiefs nooit wordt zoals je in je hoofd had?
Ik ben benieuwd, reageren kan hieronder.
10 reacties. Plaats een nieuwe
Als schrijfster heel herkenbaar, wat een heerlijk blog weer en fantastische tekening!
Wat leuk dat je het herkent Tiny! Nou ja, léuk… Zelf heb ik soms eerst iets veel glorieuzer in mijn hoofd dan eruit komt.
Aan de andere kant: hoe meer ervaring ik heb, hoe meer ik bij mijn ideaal in de buurt kom.
Merk jij dat ook?
Dat merk ik zeker, en ik begin sowieso meer zelfvertrouwen te krijgen, in de zin van: dit is wat ik doe en kan, en ik zal daar heus niet iedereen een plezier mee doen, maar ik word er zelf blij van. Ook omdat elk boek voor mijzelf een bepaalde betekenis heeft (wat ik soms pas achteraf in de gaten heb), en dat is voor mij altijd weer een cadeautje.
Wat mooi. Grappig hè, dat je jezelf soms niet in de gaten hebt.
Heerlijk dat je meer en meer zelfvertrouwen krijgt.
Perfect! Heel knap!
Ik moet zeggen dat ik een heel vaag beeld heb hoe het er moet uitzien als ik aan het werk ga. Alleen sommige elementen moeten er gewoon in. En dan zie ik wel wat er gebeurt. En als hét niet gebeurt, is het niet goed. Best vaag, hè?
Vind ik niet vaag. Eigenlijk heb ik zelf ook niet een heel gedetailleerd idee. Wel: bepaalde kleuren, de sfeer, en hoe het geheel overkomt.
Vaak gebruik ik tóch andere kleuren en sowieso wordt de sfeer anders.
‘Zien wat er gebeurt’ zoals jij doet, is volgens mij een hele goeie methode.
Zo leuk om het proces te zien, het is inspirerend!
Goed om te horen, dank je!
Het wordt echt nooit zoals ik denk dat het moet zijn. Ben wel regelmatig verrast door wat het wel is geworden. Dat kan een positieve verrassing zijn maar soms/regelmatig/vaak ook niet…….
Herkenbaar! Vaak heb ik het best glorieus in gedachten, maar nee. Dat wordt het nooit. Gelukkig ben ik er meestal toch echt blij mee. Dat was -pak ‘m beet- de eerste 10 jaar wel anders. Ervaring is zo belangrijk; meters maken.